Autodidactisch front

Op een dag zetten Teun en Joey van het Autodidactisch Front de schop in de grond om een vergissing van de gemeente recht te zetten. Bij het beeld De Zilverwolk dat ik in 2004 maakte, was een esdoorn een onmisbaar onderdeel. In een onbeduidend straatje, in een blinde muur ergens in de Rotterdamse Landenbuurt, lijmde ik tienduizend glanzende roestvrijstalen staafjes in evenzoveel geboorde gaten. Als je langs de muur liep, zag je tussen de bladeren de staafjes glinsteren, of, als de zon scheen, schitteren. De beweeglijkheid werd vergroot door het bijna nooit in rust zijn van de bladeren.

Een jaar na de onthulling van het beeld was de boom plotsklaps verdwenen, het stukje grond aangeharkt en met bodembedekkers beplant. Gelukkig zag iedereen het gemis van de boom voor het beeld in. De eigenaar van het gebouw beloofde herplanting. Ik gaf aan een zilverberk te willen. Door een vergissing werd het een gecultiveerd stadsboompje, een bol op een stam, gesloten als een heester. Het was een statisch geheel geworden.

Het Autodidatisch Front besloot in te grijpen. Teun en Joey kochten een zilverberk, spitten de ‘bol op stam’ de grond uit en pootten de nieuwkomer. Ze gaven hem het water en de zorg die nodig was. De jonge berk, een woeste witte streep nog maar, moet in het eerste jaar wortelvast worden voor hij kan groeien, maar er zit weer toekomst in het beeld, de berk zal schitteren met die wolk in zijn kruin.

——–

One day, Teun and Joey from the Autodidactic Front dug their spade into the ground to rectify a mistake by the city council. A maple tree had been an indispensable component of De Zilverwolk (The Cloud of Silver), the sculpture I realised in 2004. I glued 10,000 shiny stainless steel rods into the same number of drilled holes in a blank wall in a nondescript little street somewhere in Rotterdam’s Landenbuurt neighbourhood. As you walked past the wall, you saw the rods gleam or – when the sun was shining – sparkle between the leaves. The liveliness was intensified by the leaves almost never being at rest.

A year after the sculpture’s unveiling the tree suddenly disappeared; the patch of soil was raked over and planted with ground-covering plants. Fortunately everybody realised what the absence of the tree meant for the sculpture. The building’s proprietor promised that it would be replaced. I told him that I wanted a silver birch, but due to a misunderstanding the tree planted was a type cultivated for urban use, a sphere on a trunk that was closed like a shrub. The overall result was static.

The Autodidactic Front decided to intervene. Teun and Joey purchased a silver birch, dug up the ‘sphere on a trunk’, and planted the newcomer. They gave it the water and care it needed. The young birch, which is still just a bare white stripe, must become firmly rooted over the first year before it can start to grow, but the sculpture has a future again: the birch will sparkle with that cloud in its crown.

Rolf Engelen

www.friendlystalking.nl