Ellen Boersma

If you can see it, it’s not there.
Gangbaar wordt gezegd, ruimte wordt pas ruimtelijk als er iets in geplaatst wordt. Een vloer bijvoorbeeld, van gras, en stoeptegels. De hoogte in: gevels van huizen, bomen, fietsen, auto’s, electra-huisjes.
En zo heb je een straat, zoals de Avenue Concordia. Is ruimte van zichzelf onzichtbaar? Bestaat er onzichtbare ruimte?
Alles wat is, kan alleen zijn door de ruimte er omheen. Jij, mij, de dingen.
Vorm/niet-vorm. Ruimte is matrix. Enorm lichaam. Van dichtbij gezien vult ze deze straat. Naar boven toe tot voorbij het kijken.
Van veel verder af gezien heeft ze deze planeet als ingewand.
Ruimte, als je het kan zien, is het er niet.
Ontelbare dimensies die we met ons lichaam niet kunnen betreden.
Met lijnen de ruimte tegemoet treden. De ruimte raken. Ruimtelijnen.

Het werk van Ellen Boersma bestaat uit lijnen. Het is voor haar belangrijk dat de lijnen zich in een grote ruimte wanen. Sinds een aantal jaren werkt zij ruimtelijk, in wat zij driedimensionale tekeningen noemt. Aanvankelijk ontstonden deze aan de hand van lichaamsdimensies; rondom de hand.
Als Boersma iets van dichtbij ziet, wordt het heel groot in haar geestesruimte; de kleine werkjes droomt zij juist groot. Het is voor haar nu tijd om een logische stap te zetten en het werk een life-size formaat aan te laten nemen, waar je door heen kan lopen. En ze ontdekte dat ze het gewoon kán; van millimeterdraad naar het buigen van centimeterdikke ijzerstaaf.
Nu geeft ze door middel van lijnen van ijzerstaaf ruimte en afstand aan, deze keer eens niet klein en hoofdzakelijk in een geestesruimte, maar daadwerkelijk in het hier en nu van de Avenue Concordia.